10 oktober 2017

ODE AAN DE NIEUWE MAAS

havengezichtacryl op papier / 29 x 16 cm 2000
Willem Visser – Gezicht op de Nieuwe Maas / acryl op papier / 29 x 16 cm / 2000

In de tijd dat mijn dochter nog op de basisschool zat, gingen we iedere zomer samen midgetgolfen in het park dat bij gebrek aan een echte naam simpelweg ‘Het Park’ heet. Die dag sloten we traditioneel af met een bezoek aan de Euromast. Op 107 meter hoogte lag Rotterdam dan aan onze voeten. Misschien dat het daarom voelde als bevond zich hier de navel van de wereld. Het Park ligt immers op een kruispunt van verbindingen; van hot naar her over land en water.

Zelfs eronder, getuige de Maastunnel.

In vergelijking met het zicht vanaf de grond, bood het vogelvluchtperspectief een overzichtelijk beeld van de stad. Een eindig beeld ook. Alle poorten naar buiten lagen binnen oogbereik. Er bleek zelfs meer ‘buiten’ dan ‘binnen’.

Van alle poorten vind ik de Nieuwe Maas het meest indrukwekkend. Daar kan geen fiets- of wandelpad tegenop. Zelfs al heten die ‘Paadje van Duizendtree’, ‘Laantje van Nooitgedacht’ of ‘Laan van Weltevreden’. Schitterende, poëtische namen, daar niet van, maar ik zing liever lof over die majestueuze blauwe slang die zich breeduit een weg baant door de stad.

Kijk, daar in de verte, in het oosten vloeien de Hollandse IJssel, de Lek en de Noord voor de Van Brienenoordbrug samen. Maar dit is zelfs vanuit ons vorstelijke gezichtspunt moeilijk te zien. Mensenhanden hebben er van alles voor gebouwd. De rivier komt pas goed in beeld als ze in een wulpse boog rond het Noordereiland en Katendrecht kronkelt. Dan gaat het langs Het Park, naar Schiedam, Vlaardingen en Maassluis richting Hoek van Holland. De linkeroever is alchemie en petromanie zover het oog reikt. Een regelrechte heksenketel; fascinerend op een eigen, helse manier.

Zo’n rivier doet maar; komt op sloffen of juist met veel bombarie de stad binnen, maar blijft altijd een passant. Een rivier leeft, verkleurt, weerspiegelt, klotst, ebt en vloedt; kan strak en glad zijn als een biljartlaken en traag door oneindig laagland gaan, maar is ook onpeilbaar en opzwepend als een nukkige diva.
Een rivier is verlangen.

Kom, genoeg melancholiek getuurd. De lift naar beneden.
Maar voordat we naar huis fietsen, lopen we nog even over de Parkkade. We kijken west- en oostwaarts oneindig in de verte. Hier, op grondniveau, lijkt ‘buiten’ weer ver.
Maar dat is schijn.

Ruik!
Er komen alpentoppen, gletsjers en bergweiden voorbij.
BASF, Bonn, Koblenz en eau de Cologne; laat maar stromen.
Hoor!
Het hysterisch gekrijs van een koor meeuwen.

De zee is om de hoek…

https://beeldendetaal.wordpress.com/2017/10/05/ode-aan-de-nieuwe-maas/


4 augustus 2017

BETOETERD: toeteren voor de moderne mens

betoeterd

Claxonneert u wel eens terwijl dat niet mag of nodig is?
In het Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens staat: ‘Bestuurders mogen slechts geluidssignalen en knippersignalen geven ter afwending van dreigend gevaar.’ Gebruik om andere redenen zoals om de aandacht te trekken van iemand, die de doorgang verspert of bij wijze van communicatie: een begroeting of als emotionele uiting is strafbaar.
Wie dat toch doet, kan een boete krijgen van € 90,-
Niet dat de kans daarop erg groot is.
Het lijkt geen prioriteit te hebben bij de politie.

Lees verder


16 juli 2017

KLEUR EN TAAL

Wie aan kleur denkt, denkt meestal niet direct aan taal.
Het woord ‘rood’ roept zelf allerlei associaties op, denk maar aan liefde, hartstocht, bloed, rozen, Ferrari en wat al niet meer. Maar als we iets roods zien, gebeurt niet het omgekeerde: voor ons (geestes)oog verschijnen niet automatisch de letters R-O-O-D.

Psychologen van de Universiteit Leuven doen al enkele jaren onderzoek naar ‘semantische associatieve netwerken’ onder de noemerDutch Word Associations.
Semantiek is de wetenschap van de bouwstenen van natuurlijke talen.
Simpel gesteld: een bepaald woord roept andere woorden op. Al die woorden vormen een netwerk rond dat kernbegrip. Sommige woorden zal men vaker noemen dan andere. Dat zegt dan iets over de kracht van de associatie.

Lees verder


02 juni 2017

FUN MET DE RED BULL-BOYS

Afgelopen dinsdag meende de NOS ons deelgenoot te moeten maken van een filmpje van Red Bull. Hierin zit Max Verstappen van het Formule1-team van Red Bull gezellig in z’n uppie voor zijn Red Bull-caravan een worstje te barbecueën in de Oostenrijkse Alpen. Maar kijk, wie komt daar aan met een caravan? Daniel Ricciardo, zijn teamgenoot!
Laat dit aandoenlijke tafereel zich nu toevallig net bij de Red Bull-Ring afspelen, het Formule1-circuit van Oostenrijk!
Nou, dan is het wel leuk om een rondje te gaan racen.
Ze zijn toch allebei met hun Red Bull-Aston Martin onderweg.
Maar wat zien we daar?
De caravans zitten nog achter de wagen.
Rampspoed!
Daar gaan de caravans op twee wielen door de bocht en uiteindelijk de lucht in.
Maar toch; lachen, gieren, brullen terwijl de caravans in duizenden stukken sloophout over de Red Bull-Ring uiteen spatten.

Lees verder


03 mei 2017

HET GEWICHT VAN DE ZIEL

gewicht van de ziel

In het begin van de 20ste eeuw zocht de Amerikaanse arts Duncan MacDougall naar het gewicht van de ziel. Ja, u leest het goed: het gewicht van de ziel. Daar zat natuurlijk nog een andere agenda achter: indien het gewicht van de ziel vastgesteld kon worden, betekende dat ook dat indirect het bestaan van God een stuk aannemelijker was.

Lees verder


24 april 2017

HET ONBETROUWBARE GEHEUGEN

Is ons geheugen een betrouwbare partner? In het alledaagse gebruik lijkt het daar wel op. We herkennen moeiteloos iedere keer weer het gezicht van onze partner en van onze vrienden, buren en collega’s en bij de meesten weten we ook meteen de juiste naam te noemen.

Lees verder

Advertenties