HET ONBETROUWBARE GEHEUGEN

clark

Is ons geheugen een betrouwbare partner? In het alledaagse gebruik lijkt het er wel op. We herkennen moeiteloos iedere keer weer het gezicht van onze partner en van onze vrienden, buren en collega’s en bij de meesten weten we ook meteen de juiste naam te noemen.

Maar op die betrouwbaarheid valt wel iets af te dingen. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat we ons iets herinneren dat helemaal niet heeft plaatsgevonden op de manier waarop we ons dat menen te herinneren.
Je zou kunnen zeggen dat het geheugen dan een kunstje flikt en een eigen draai geeft aan gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden. Onze hersenen maken er gewoon een eigen versie van. En niet alleen dat: iedere keer als je die herinnering ophaalt, vindt er wéér een herbewerking plaats.

Mythische namen

Neem het volgende: toen ik een jaar of elf was, raakte ik in de ban van autoracen. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig was de racerij een obscure wereld waarin gehelmde mannen bloedstollende en levensgevaarlijke dingen deden in ranke bolides waaraan regelmatig van alles afbrak of op andere wijze mee misging.
Op televisie was een wedstrijdverslag meestal verbannen naar de afsluitende minuten van Studio Sport. Er klonken dan mythische namen als Le Mans, Monaco, Monza, Nürnburgring en Silverstone.
Ook nu, inmiddels toch bijna vijftig jaar later, hebben deze namen, als ik ze op een bord boven of langs de weg zie, nog steeds een magisch aureool.
Indrukken uit de jeugd zijn hardnekkig…

Kranten in die tijd beperkten zich meestal tot een kort stukje, waarin de uitslag meer plaats innam dan het verslag. Vaak stond er ook een necrologie afgedrukt. Die gehelmde mannen lieten regelmatig het leven tijdens hun bloedstollende capriolen.

Jim Clark

Dat gold ook voor Jim Clark. Op 7 april 1968 verongelukte de Schot ergens in de bossen die het circuit van Hockenheim omzoomden. Dat gaf mij lang het idee dat het circuit diep verscholen in donkere Teutoonse wouden lag. Totdat ik met de auto in de file bij Dreieck Hockenheim zag dat het circuit pal naast de Autobahn ligt.

Clark was een bescheiden, zelfs verlegen man, die buiten zijn raceauto een beetje verloren indruk maakte. Hij werd beschouwd als de beste coureur ooit. Hij gold als de meest natuurlijk getalenteerde coureur die een wagen met fluwelen handschoenen van overwinning naar overwinning leidde.

Zonneweide?

Ik meende mij te herinneren dat ik die zondagmiddag dat Clark verongelukte in het zwembad ‘De Lansingh’ in Krimpen aan den IJssel was en dat iemand op een transistorradio had gehoord dat Clark was verongelukt. Dit bericht ging vervolgens als een lopend vuurtje over de zonneweiden van het zwembad.

Jarenlang koppelde ik deze herinnering aan de dood van Jim Clark. Totdat internet het mogelijk maakte de herinnering te toetsen. Om te beginnen vroeg ik mij af of in 1968 autoracen wel zo populair was.
Dat was niet het geval. Formule 1 was, zoals ik hierboven al aangaf een obscuur fenomeen, een nichesport; als liefhebber van was je eerder een zonderling dan mainstream.

En dan die zonnenweide. In mijn herinnering had zich een zonovergoten zondagmiddag vastgezet. Maar het was 7 april. Natuurlijk, ook april levert op z’n tijd prachtig weer. Maar dat zwembad was een openluchtzwembad. Het water niet verwarmd!
Wat bleek?
Op 7 april was het helemaal nog niet open; het seizoen begon pas in mei!
Wat voor weer was het trouwens die dag?
Met weerverleden.nl is dat makkelijk na te gaan:

weerverleden

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s