ODE AAN DE NIEUWE MAAS

In de tijd dat mijn dochter nog op de basisschool zat, gingen we iedere zomer samen midgetgolfen in het park dat bij gebrek aan een echte naam simpelweg ‘Het Park’ heet. Die dag sloten we traditioneel af met een bezoek aan de Euromast. Op 107 meter hoogte lag Rotterdam dan aan onze voeten. Misschien dat het daarom voelde als bevond zich hier de navel van de wereld. Het Park ligt immers op een kruispunt van verbindingen; van hot naar her over land en water.

Zelfs eronder, getuige de Maastunnel.

In vergelijking met het zicht vanaf de grond, bood het vogelvluchtperspectief een overzichtelijk beeld van de stad. Een eindig beeld ook. Alle poorten naar buiten lagen binnen oogbereik. Er bleek zelfs meer ‘buiten’ dan ‘binnen’.

havengezicht acryl op papier / 29 x 16 cm 2000

Willem Visser
Gezicht op de Nieuwe Maas
Acryl op papier (29 x 16 cm) / 2000

Van alle poorten vind ik de Nieuwe Maas het meest indrukwekkend. Daar kan geen fiets- of wandelpad tegenop. Zelfs al heten die ‘Paadje van Duizendtree’, ‘Laantje van Nooitgedacht’ of ‘Laan van Weltevreden’. Schitterende, poëtische namen, daar niet van, maar ik zing liever lof over die majestueuze blauwe slang die zich breeduit een weg baant door de stad.

Kijk, daar in de verte, in het oosten vloeien de Hollandse IJssel, de Lek en de Noord voor de Van Brienenoordbrug samen. Maar dit is zelfs vanuit ons vorstelijke gezichtspunt moeilijk te zien. Mensenhanden hebben er van alles voor gebouwd. De rivier komt pas goed in beeld als ze in een wulpse boog rond het Noordereiland en Katendrecht kronkelt. Dan gaat het langs Het Park, naar Schiedam, Vlaardingen en Maassluis richting Hoek van Holland. De linkeroever is alchemie en petromanie zover het oog reikt. Een regelrechte heksenketel; fascinerend op een eigen, helse manier.

Zo’n rivier doet maar; komt op sloffen of juist met veel bombarie de stad binnen, maar blijft altijd een passant. Een rivier leeft, verkleurt, weerspiegelt, klotst, ebt en vloedt; kan strak en glad zijn als een biljartlaken en traag door oneindig laagland gaan, maar is ook onpeilbaar en opzwepend als een nukkige diva.
Een rivier is verlangen.

Kom, genoeg melancholiek getuurd. De lift naar beneden.
Maar voordat we naar huis fietsen, lopen we nog even over de Parkkade. We kijken west- en oostwaarts oneindig in de verte. Hier, op grondniveau, lijkt ‘buiten’ weer ver.
Maar dat is schijn.

Ruik!
Er komen alpentoppen, gletsjers en bergweiden voorbij.
BASF, Bonn, Koblenz en eau de Cologne; laat maar stromen.
Hoor!
Het hysterisch gekrijs van een koor meeuwen.

De zee is om de hoek…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s