HET ONBETROUWBARE GEHEUGEN

Is ons geheugen een betrouwbare partner? In het alledaagse gebruik lijkt het daar wel op. We herkennen moeiteloos iedere keer weer het gezicht van onze partner en van onze vrienden, buren en collega’s en bij de meesten weten we ook meteen de juiste naam te noemen.

Het wordt lastiger als we bijvoorbeeld de namen van de ministers uit het huidige kabinet moeten noemen. We zien ze regelmatig op televisie, maar hebben niet iedere dag – en zeker niet persoonlijk – met ze te maken.

Het kan ook gebeuren dat we ons dingen herinneren die niet hebben plaatsgevonden op de manier waarop we ons dat herinneren. Je zou kunnen zeggen dat het geheugen dan een kunstje flikt en een eigen draai geeft aan gebeurtenissen die wel hebben plaatsgevonden, maar er vervolgens een eigen versie van maken.

Neem het volgende: toen ik een jaar of elf was, raakte ik in de ban van autoracen. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig was de racerij een obscure wereld waarin gehelmde mannen levensgevaarlijke dingen deden in bloedstollend snelle bolides. Op televisie was een wedstrijdverslag verbannen naar de afsluitende minuten van Studio Sport. Er klonken dan mythische namen als Monaco, Le Mans, Nürnburgring en Monza.

Ook nu, inmiddels toch bijna vijftig jaar later, hebben deze namen, als ik ze op een richtingbord boven of langs de weg zie, nog steeds een mythisch aureool.
Indrukken uit de jeugd zijn hardnekkig…
Kranten beperkten zich meestal tot een kort stukje, waarin de uitslag meer plaats innam dan het verslag. Met grote regelmaat werd er ook een necrologie afgedrukt, als één van de gehelmde mannen het leven had gelaten.

clark

Dat gold ook voor Jim Clark. Op 7 april 1968 verongelukte de Schot ergens in de bossen die het circuit van Hockenheim omzoomden. Dat gaf mij jarenlang het idee dat Hockenheim ergens diep verscholen in de bossen lag, totdat ik met de auto bij Dreieck Hockenheim zag dat het circuit pal naast de Autobahn ligt.

Clark was een bescheiden, zelfs verlegen man, die buiten zijn raceauto een beetje verloren indruk maakte. Hij werd beschouwd als de beste coureur ooit. Hij gold als de meest natuurlijk getalenteerde coureur die een wagen met fluwelen handschoenen van overwinning naar overwinning leidde.
Ik herinnerde mij dat ik die zondagmiddag in het zwembad was en dat iemand op een transistorradio had gehoord dat Clark was verongelukt. Dit bericht ging als een lopend vuurtje door het zwembad.

Jarenlang koppelde ik deze herinnering aan de dood van Jim Clark. Totdat internet het mogelijk maakte de herinnering te toetsen. Om te beginnen vroeg ik mij af of in 1968 autoracen wel zo populair was dat een bericht op de radio als een lopend vuurtje de zonneweide van het zwembad over zou gaan? Als liefhebber van autosport was je eerder een zonderling dan mainstream.
En dan die zonnenweide. In mijn herinnering had zich een zonovergoten zondagmiddag vastgezet. Maar het was 7 april. Natuurlijk, ook april levert op z’n tijd prachtig weer. Het zwembad was destijds een openluchtzwembad en het water niet verwarmd. Wat bleek? Op 7 april was het helemaal nog niet open; het seizoen begon pas in mei!

Wat was het trouwens voor weer die dag? Met weerverleden.nl is het mogelijk om het weer uit het verleden te bekijken:

weerverleden

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s